Going around

It has been quite sometime since I travelled to Delhi, almost six months. When we have references like time gaps acting as reminders we really get a sense of time that has flown while we were too busy handling day after day...and before we realise, months disappear.Time waits for nothing.

This time I am on a round trip. Kolkata, Delhi, Pune, Mumbai and back to Bangalore. It's a pity I won't be able to spend a leisurely evening in any of these cities. The Kolkata trip went uneventful. No time for the sweet dishes there. It's a crime.

Delhi presented a developing face. Spots of constructions are almost complete and traffic takes better routes rather than drive arounds. Development work around airport seems almost complete and a good number of policemen were skilfully managing traffic. Good sign! As usual, there were a number of high end cars that kept breaking their guidelines but the policemen were very firm. That's an unusually sight and definitely a positive change. Will they hold up against all the forces? I wish them all the luck.

The city is gearing up for the Games. Looks like they will get the infra up and running on time, after all.

I always love readingthe Hindustan Times while in Delhi. It has a typically Delhi flavour. I can't explain what it is but reading this paper makes one fell undeniably being in Delhi. Back in Bangalore, I can't miss the Times of India even for a day but the Times of India published in Delhi looks pathetic. Even the paper quality is lousy. What kind of marketing strategy is this?

The papers are full of IPL news. But the highlight in Delhi's papers is snatching of chains and other valuables by bike borne miscreants. Most cities have this problem but it looks like Delhi is seized of late. About 190 cases already in 2010.The statistics also indicate that on any given day atleast five people end up as victims of this crime. I hope the law is established before this city gets all the visitors for the games.

Delhi has been declared as the most livable city. That's some news.

I am off to Pune tomorrow. I just love that city....here I come!

Moving around

Throughout May, I had a great time going around a lot. Starting with Ahmedabad, I moved on to Chandigarh, Delhi, Kolkata, Guwahati, Hyderabad and finally ending up at Bangalore. It's only when one travels to such diverse locations within a short time that one could really appreciate the diversity in culture, language and almost everything we experience. The bonding is so immense.

There were many moments of interaction with people and their unique ways of responding are really interesting. The most common situation of asking someone for directions...it brings out so many unique behavioural traits. The underlying tendency to help someone who is asking for directions is universal. Needless to say, responses for directions at Kolkata were the most friendly and colourful; elaborate explanations and so much more additional information that made me smile on a number of occasions. Genuinely lovely people out there!

Today on the TV, there was lot of bad news; Air France flight's crash, incidents involving Indian students in Australia and such things. But, the news of 3 trains being burnt in Bihar by angry mobs was so shocking.

On NDTV Prannoy Roy was asking pertinent questions about this incidence to Kiran Bedi and Laluji. What a contrasting set of people! KB was in her element when she pointed out that the people who created this situation in the past and the people who changed it now acted only to gain political mileage for them and should be held accountable for the damages caused now. Laser sharp, really. I agree with Prannoy's comment that India needs people like her now. The most repeated statement during the program was "India is a punishment free country". Sadly so.

Life on a 2000 acre screen

The travel schedule took me to Hyderabad and the two day stay at the Ramoji Film City was absolutely relaxing, to say the least. Pity there wasn't much time to explore all the areas as the stay was supposed to be work related :(

Ramoji Film City was declared by Guinness World Records as the World's largest integrated film studio complex. Well, when you spread the campus across 2000 acres of land, manned by a team of 7000 people & decorate the landscape with more than 90 different themed gardens, intersperse it with replicas of gardens and monuments from across the country and you need a whole fleet of buses just to take people from one spot to another what else can one expect? It has front facades of international airports, hospitals, post offices, central jails, railway engines, you just name any scene and they either have it already or can create an entire location in hours.

This location also has just received the Golden Pony Award for innovative and excellence by Games & Parks Industry. No wonder!

It offers preproduction & post production resources, 500 set locations, capacity to produce over 100 films simultaneously, more than 50 studio floors, locations, mock ups, set constructions, costumes and stage and an overall assurance that a film crew can just walk in and within days can walk out with a fully complete film ready for release...such is the comprehensiveness of the facilities here. Actually, the owner of this creation also happens to broadcast 12 television channels in multiple languages and the overall production happens here...it also houses the earth station for their bouqet of channels here.

I am not much of a filmoholic but the grand scale of the Film City,the sets and the facilities within the city seemed mind boggling. The Hotel was grand in structure as well as the comfort it offers with a fantastic pool surrounded by still grander tile designs. The professional service from the team here was the high light. The conference rooms are decorated in true filmi style...adding a lot of glamour to the official work.

There was also a practical demo of a stunt scene involving sliding along a rope, kicks and punches, electric flashes, bomb blasts etc ending with a free fall of one of the actors from a height of two story level.

While in the film city, I was thankful to the fact that I was not there as a producer as I could enjoy the grandeur without having to worry about how about the film's collections, or the availability of the actors or any awards!

Mail from up above

Past few weeks had been really demanding and it was not possible to actually put in a decent post. Could only manage few peeks at known blogs but other than that the weeks just flew past. Was checking out the Google Reader - what an amazing tool that saves so much time!

To continue from the Kolkata trip, all the tension and demonstrations quietened down by the same night and still I was amazed at the response of the taxi driver who was to take me to the airport the next day morning. He actually drove to the hotel on the previous night itself and assured me that since he has already parked his car and himself at the hotel itself I can sleep comfortably during the night! This is great customer service. And as luck would have it, our drive to the airport at 5 AM in the morning went quite smooth though we had to drive through the curfew affected areas.

The next stop was Guwahati...and memories flew at me with the same speed as the landing craft. I have spent quite a few years in Assam before moving down South. The moment I landed flipped on my mobile eagerly to dial a lot of numbers....shock...no network for Tata Indicom in Assam :( That finding is the biggest disappointment in recent times. But the ever delicious Tenga with fish more than made up for the disappointment.

The next two days at Delhi went smooth...only I wasn't prepared for the cold evenings and in the outdoor gathering I couldn't leave my seat beside the huge stand having glowing coals throughout the party.

Coming back home, the cold had set in and even till today it is getting chill by the day.

With all the travel and stays at hotels, this anecdote in the in-flight magazine of Spice Jet lightened up quite a bit

Wrong mail ID
"
A man checked into a hotel on a business trip. There was a computer in his room, so he decided to send email to his wife who was expected to join him at the hotel next day.

Meanwhile, somewhere a widow had just returned home from her husband's funeral. She decided to check her eMail, expecting messages from relatives and friends. After reading the first message she fainted.

Her son rushed into the room, found his mother on the floor, and saw the mail on the screen:

subject: I have reached safely

I know you are surprised to hear from me. They have computers here now, and we are allowed to send eMails to our loved ones. I've just reached safely and have checked in. I see that everything has been prepared for your arrival tomorrow. Looking forward to seeing you then. Hope your journey is as uneventful as mine was...
"

Caught in Calcutta

அடக் கடவுளே!

நேத்து எந்த முகூர்த்த நேரத்தில் 'south is sizzling, politically' அப்படினு போஸ்ட் போட்டேனோ தெரியல. 'நாங்க இங்க செய்யற கலாட்டாவெல்லாம் உன் கண்ணுக்கு political sizzling-காத் தெரியலியா'னு கல்கத்தாவும் புத்ததேவ் பட்டாச்சார்ஜியும் ஒரு சேரக் கோபித்துக் கொண்டு விட்டனர் போலும்.

காலையில நாலு மணிக்கு எழுந்து நடுங்கும் குளிரில் க்கக்கக்குளித்துக் கிளம்பி 'ரஜினி பட முதல் நாள் ஷோ' போன்ற கூட்டத்தையும் மெட்டல் டிடெக்டர் தடவலையும் சகித்துக் கொண்டு 'மாஸ்க் போட்டு எப்படி மூச்சு விடுவது'லேர்ந்து ஆரம்பித்து பக்கத்து இருக்கைக்காரர் முழங்கையை இடித்துக் கொண்டே எப்படி பேப்பர் படிப்பது, எப்படி இட்லி சாப்பிடுவது போன்ற நடை முறை வாழ்க்கைக்கு மிகவும் முக்கியமான எல்லா பயிற்சிகளையும் முடித்து ஒன்பதரைக்கு கொல்கத்தாவில் கால் வைத்த போது கூட உள்மனதில் எதுவும் தப்பாக நடக்கப் போவதாக உறுத்தவில்லை.

அடுத்த ஒரு மணி நேரத்திற்கு ' லெவல் டூ' ட்ரெயினிங்காகப் பிரித்துப் பூட்டிய பெயிண்ட் போன அம்பாசிடர் காரில் நாராயன் கார்த்திகேயனை முந்துவது எப்படி என்று ப்ராக்டிகல் நடக்க, இடையில் பல ஹோண்டா சிட்டிக்களயும், பல மஞ்சள் பொட்டி பஸ்களையும் இடிப்பது போல் சென்று ஏகப் பட்ட பழி பாவங்களையும் சம்பாதித்துக் கொண்டு ( டிரைவர் செய்யும் பாவங்கள் அவர் வண்டியில் பயணம் செய்பவரையும் பாதிக்குமா? அப்படின்னா நான் மகா பாவியாகிவிட்டேனா? ) பார்க் ஸ்ட்ரீட்ல ஆபீஸ் உள்ளே போனவன் அடுத்த ஒரு மணி நேரத்திற்கு ஏதோ மன் மோகன் சிங் போல நினத்துக் கொண்டு பிஸியாகி விட, பதினொன்றரை மணிக்கு அந்த நாலாவது மாடி கான்பெரென்ஸ் ரூம் கறுப்பு ஜன்னல் வழியா வெளியே பார்த்த போது பயங்கர ஷாக்!

நார்மலா அந்த உயரத்திலேர்ந்து கீழே பார்த்தால் மஞ்சளும் வெள்ளையும் மட்டும் தான் தெரியும். அது தாங்க, மஞ்சள் அம்பாசிடரும், வெள்ளை அம்பாசிடரும்! ஆனால் இப்போதோ மஞ்சள் கோடும் வெள்ளைக் கோடுமாய் பார்க் ஸ்ட்ரீட் கழுவி வைத்த கோயில் பிரகாரம் போலப் பளிச்செனத் தெரிந்தது. கொஞ்ச நேரத்தில் காலையிலேர்ந்து பத்தாவது முறையாக கேண்டீன் சென்று வந்த ஒரு உழைப்பாளி நண்பர் தவறுதலாக காண்பரன்ஸ் ரூம் உள்ளே நுழைந்து, ஏதாவது வேலை சொல்லிவிடுவார்களோ என்ற பயத்தில் சற்றே உறைந்து, உடனே சுதாரித்துக் கொண்டு, பதற்றத்தில் பத்த வச்ச லஷ்மி வெடி - 'பக்கத்து லேன்ல நாலு அம்பாசிடர் பத்திக் கிட்டு எரியுது'

விஷயம் என்னவென்றால் தஸ்லிமா நஸ்ரினுக்கு விஸா பீரியட் நீட்டிக்கப்பட்டதை எதிர்த்து சிலர் ஊர்வலமா கிளம்பி கொடும் பாவி எரித்தல், கோஷமிடுதல் போன்ற சராசரி இந்தியனுக்கான டே-டுடே ஹாபியில் ஈடுபட, போலீஸ் கண்ணீர்ப் புகைக் குண்டுகளை எறிய, இன்னுமொரு யூசுவல் கொல்கத்தா காலை வைபோகம் ஆரம்பித்திருந்தது. சுமார் இரு நூறு பேரை அடக்க முடியாமல் ஒரு மாநில அரசு இந்திய ராணுவத்தின் உதவி தேவை என பிரகடனம் செய்து உடனடியாக ராணுவம் மற்றும் rapid action force உடன் flag march-ம் செய்ய வைத்தது தான் அனைவரையும் கலங்க வைத்துள்ளது.

இதில் காமெடி என்னவென்றால் நந்திக்ராமில் நடக்கும் அக்கிரமங்களை அடக்கு என்றவர்களிடம் 'அப்படியென்ன பெரிதாக நடந்து விட்டது, கற்பழிப்பு, கொலை மற்றும் சில சிறுமிகள் காணாமல் போனது போல சின்ன சின்ன விஷயங்கள் தானே, இது எங்கள் உள் விவகாரப் பிரச்சினை, வேறு யாரும் தலையிட வேண்டிய அவசியமில்லை என்று ஒரு சில நாட்களுக்கு முன்னர் ஏளனம் செய்த அதே மாநில அரசு தான் இன்று ஒரு சிறிய கூட்டத்தை அடக்க இந்திய ராணுவத்தைப் பயன் படுத்தியுள்ளது.

இங்கு சில பெங்காளி நண்பர்கள் விவரித்த அரசியல் விளையாட்டுக்களைக் கேட்கக் கேட்க ஐந்து வயதில் விட்டலாச்சார்யா படத்தில் பார்த்துப் பயந்த பேயை விட இன்றைய அரசியல் பேய் தான் பயங்கர ரூபத்துடன் இருப்பது போலத் தோன்றியது. கலி காலமே தான், சந்தேகமேயில்லை. 'கலக்கப் போவது யாரு'னு கேட்டீங்கன்னா கண்டிப்பா இப்போதைக்கு வெஸ்ட் பெங்கால் அரசாங்கம் தான் என்று தயங்காமல் எஸ் எம் எஸ் எல்லாம் எண்ணாமலே ரிசல்ட் சொல்லி விடலாம்.

இதெல்லாம் சரி தான், நாளை 'மீண்டும் காலையில நாலு மணிக்கு எழுந்து நடுங்கும் குளிரில் க்கக்கக்குளித்துக் கிளம்பி 'ரஜினி பட முதல் நாள் ஷோ' போன்ற கூட்டத்தையும் மெட்டல் டிடெக்டர் தடவலையும் சகித்துக் கொண்டு' என படலம் உள்ளதே, எப்படி சாத்தியம் என்று விழி பிதுங்க கலக்கத்துடன் TV முன் அமர்ந்து இதை எழுதிக் கொண்டுள்ளேன். இன்று இரவு பத்து மணியிலிருந்து நாளைக் காலை ஆறு மணி வரை curfew போட்டுள்ளார்கள்.

அடக் கடவுளே!